مشکل اینجاست که دیگه شب یلدا گذشته.

این دو تا خصلت هم زمان با هم مشکل به وجود میارن. این اشکال بازیه که هم مناسبت خاصی داره هم دعوت کردنیه؛ یعنی دنباله داره. اما بازی جالبیه. یعنی برای من که جالبه برم چیزهایی رو راجع به وبلاگ نویس مورد علاقه ام بخونم که تا حالا نمی دونستم.

خوب حالا باید فقط راجع به خودم بگم؟! یعنی باید اعتراف کنم؟ چیزایی رو که بیننده های وبلاگم احتمالا نمی دونن؟!

1- من قبل از این هم وبلاگ داشتم اما ترکش کردم. هنوز هم وبلاگ قبلیمو دوست دارم اما نوشتن توی اون بنا به دلایلی دیگه برایم امکان پذیر نبود.

2- هنوز با بعضی چیزها کنار نمیام. چیزهایی هست که برای خیلی ها کاملاً عادی به نظر میاد، اما به نظر من غیر قابل درک و شاید غیر قابل تحمله. گاهی به این فکر می کنم که من غیر عادیم یا دیگران؟! همین چند روز پیش یکی از "دوستان" بهم گفت: "مگه تو اینجا زندگی نمی کنی؟! شاید تو از یه سیاره ی دیگه اومدی؟! از کدوم سیاره؟"

گاهی شبیه "هولدن کالفیلد"؛ شخصیت اصلی رمان "ناطوردشت" می شوم. البته فرق من با هولدن اینه که اونجوری جذب زنها )یا شاید مردها، چون جنس مخالف من هستند) نمی شوم. شاید آخر من رو هم بردن بیمارستان، چون با سیستم کنار نمیام. کسی چه می دونه؟!

3- دغدغه هام ایران، وضعیت و مشکلاتش، محیط زیست و حیوانات، آزادی، برابری،… خلاصه این چیزاست. اما فکر نکنید که خیلی آدم خوشحالی هستم. وضعیت سیاهه!!!!!

4- اول به اینترنت، بعد به موسیقی معتادم. به داستان و رمان خواندن علاقه دارم. طبیعت، کوه، برف، بارون، مسافرت رو دوست دارم. جدیداً فهمیدم که عاشق اسکی شدم، البته اگه اسکی هم عاشق من بشه، یعنی رخصت بده. (از قدیم گفته اند عشق یه سره درد سره! این کاملاً به من ثابت شده!!) داشت یادم میرفت: هنر! ، اهلشم...

5- (واقعاً فکر کردم باید اعتراف کنم!) تا حالا b.f نداشتم. آدم سختگیری هستم، با قواعد خودم بازی می کنم. هر پیشنهادی رو نمی پذیرم. در واقع شاید نمی تونم بپذیرم... اینجوریم دیگه! شاید زیادی ایده آل گرا هستم. به این که تا حالا این رابطه رو تجربه نکردم، نه افتخار می کنم، نه ازش شرمنده ام. با این حال آدمی عاطفی هستم. اگر با کسی دوست بشوم، باید از وابستگی ِبعدش بترسم.

****

وقتی موارد بالا را نوشتم، دیدم خیلی جدی و بی مزه است. بعد به جایش موارد پایین را نوشتم. اما حالا که بعد از قرنی بالاخره تصمیم گرفتم بفرستمشان روی وبلاگ، مانده ام کدام را بگذارم. برای همین هر دو را می گذارم، خودتان می توانید تصمیم بگیرید کدام بهتر است! :) خیلی دلقکانه شده این یلدا بازی من؛ با این همه تاخیر، حالا هم که دو جور بازی کرده ام!

1- بچه که بودم، با این که تا یک سنی شیطون نبودم (یعنی بعدش شدم!)، چندین بار سرم شکست و دو بار - و هر بار یکی از - پاهایم شکست! هنوز هم بلا زیاد سرم می آید؛ مثلاً این که دستم برود توی پنکه، یا بخورد به جایی و ضرب ببیند و...

2- مرد هایی که "شدیدا"ً موقع خوردن ملچ ملوچ می کنند، یا همه جای خود را "به شدت" می خارانند، در خیابان تف می اندازند یا آشکارا انگشت توی دماغشان می کنند، مرا "به شدت" عصبی می کنند و برایم غیر قابل تحمل هستند! چند بار در موقعیت های وحشتناکی قرار گرفته ام که کسی جلوی چشمم به شدت همه جای خود را می خاراند یا کسی بغل گوشم به طور غیر قابل تحملی ملچ ملوچ می کرد... :(

3- شب بیدار ماندن را خیلی دوست دارم و به محض اینکه بتوانم تغییر حالت می دهم و جغد می شوم.

4- وقتی بچه بودم، در خانه باغ وحش داشتم! همه جور حیوان خانگی داشته ام. (البته از نوع بی آزار، غیر خزنده و غیر حشره اش! راستی لاک پشت جزو کدام دسته است؟! خزنده که حساب نمی شود؟!! معلومات زیست شناسی ام کپک زده!) اما چند سالی است به دلیل مرگ ومیر آنها، و عواقب وخیم پس از آن، تا آنجا که بتوانم از نگهداری حیوانات خود داری می کنم.

5- مردم از نظر من دسته بندی های مختلف دارند؛ 1) آنهایی که حیوانات را دوست دارند و آنهایی که حیوانات را دوست ندارند...2) آنهایی که فیلم "نفس عمیق" را دوست دارند و آنهایی که دوست ندارند...3) آنهایی که آرمان گرا هستند و آنهایی که آرمان گرا نیستند 4) آنهایی که کتاب می خوانند(منظورم کتاب درسی یا فهمیه رحیمی یا چگونه همسر خوبی باشیم و رازهایی درباره ی ... نیست!) و آنهایی که کتاب نمی خوانند 5) آنهایی که طبیعت را دوست دارند و آنهایی که دوست ندارند و.... الی آخر...